Je kent toch dit syndroom?
In ons leven komen we vaak situaties tegen die ons langzaam veranderen, zonder dat we het meteen doorhebben. Een oude parabel illustreert dit treffend met het verhaal van twee kikkers.
De eerste kikker wordt in kokend water geworpen en springt er meteen uit, instinctief reagerend op het directe gevaar. De tweede kikker daarentegen wordt in lauw water geplaatst. Dit water wordt geleidelijk aan verwarmd. De kikker, zich comfortabel voelend, negeert de langzame veranderingen. Tegen de tijd dat het water kookt, is het voor de kikker te laat om te ontsnappen. Hij heeft de subtiele, maar levensbedreigende veranderingen genegeerd.
… en iets gelijkaardigs gebeurt al te veel in Europa 🙁
Ik merk het rond BigTech (waar ik er niet in slaag om de mensen rondom mij ook maar ongerust te maken van dit dreigende gevaar).
In De Morgen verscheen er gisteren een artikel over een gelijkaardig fenomeen rond onze aanpak op mogelijke oorlogsdreigingen (vanuit Rusland, vanuit Iran, …). Het artikel zit niet in de “closed garden” van De Morgen, dus je kan het hier lezen 🙂
De conclusie van de auteur:
Ook voor onze beleidsmakers wordt het water rond de kikker nu te warm om comfortabel over te gaan naar de orde van de dag. Europa’s defensief antwoord mag best wat forser worden.
Arnold (@arnold@mastodon.belgium.be)